بسم الله الرحمن الرحیم

پیروزی دکتر که نه٬ بلکه پیروزی حق بر باطل بر همگان مبارک باد.

این متن ویرایش خواهد شد.

یا علی

ادب و تواضع نسبت به رهبری را از احمدی نژاد یاد بگیرید؛

شاید کمتر کسی از خوانندگان این متن٬ خبر داشته باشد که رئیس جمهور مردمی کشورمان به دنبال سفرهای استانی٬ روز سه شنبه ۲۲/ ۲ / ۸۸ مهمان اهالی منطقه ی ۱۵ تهران بودند. و اینکه این خبر مهم در تلویزیون به خوبی پوشش داده نشد ٬ می تواند مورد سوال عموم مردم و بخصوص تهرانی های عزیز باشد. حتماجالب است که بدانید تمامی این سانسورها بنا به درخواست و اصرار دکتر احمدی نژاد صورت پذیرفت. زیرا ایشان به دلیل ادب و تواضع قلبی و عملی که نسبت به رهبرشان دارند نمی خواستند خبر سفر استانی٬ سخنرانی حضرت آقا در کردستان را تحت الشعاع قرار دهد. همچنین از زدن پارچه های خیرمقدم و خوش آمد گویی  به همین دلیل جلوگیری کردند. اگر فقط یک نمونه از این گونه درک بالا را در رقبای دیگر پیدا کردید٬ حتما در حمایت از دکتر تجدید نظر می کنیم.

عدالت محوری و قاطعیت را نیز هم؛

موضوع دیگری که رقبای دکتر باید یاد بگیرند نشان دادن عدالت و قاطعیت در عمل است. مجید حجازی که مدیر کل فرودگاه شیراز بود به دلیل متوقف ساختن یک هواپیما  برای سوار شدن معاون رئیس جمهور در هنگام برخاستن برکنار شد. شنیده شده است که مدیر عامل شرکت فرودگاه های کشور نیز به خاطر همین موضوع توبیخ شده است. 

امیدواریم به جای تهمت زدن٬ کمی یاد بگیرند.

یاعلی

 ازآن قضیه چند روزی بیشتر نمی گذرد.

سالن همایش های برج میلاد بود. جلسه ی تبلیغاتی میرحسین موسوی بود و جوانهایی بر روی صندلی ها و تاریک بود و تاریک بود و تاریک بود.

یک فیلم  پخش میشد. توجه مرا جلب کرد. خدایا اینبار با نبش قبر شخصیت های چند دهه ی پیش٬ چه هدفی را دنبال می کنند؟ نمی دانم چرا٬ ولی اضطراب وجودم را گرفت. از  شخصیت هایی که در فیلم می شناختم٬ می توانم مصدق٬ رضا شاه٬ بازرگان٬ دکتر شریعتی را نام ببرم. البته کارگردان این فیلم کوتاه٬ عدالت را نیز اجرا کرده بود و گروه دومی از چهره ها را که متشکل از امام و شهید مطهری و شهید بهشتی و رهبر و غیره بودند هم آورده بود. ولی نمی دانم چرا همین موضوع نیز بر اضطرابم می افزود. خدا خدا می کردم که در این جمع خالی از خدا٬ حداقل به امام و یاران واقعی ایشان بی احترامی نشود!

روند پخش فیلم اینطور بود که چهره ها و حوادث مهم گذشته را مرور می کرد. تماشاگران این بازی٬ حامیان موسوی بودند که هر بار با پخش چهره های گروه اول کف می زدند و با دیدن تصاویر گروه دوم پس از هو کشیدن جانانه٬ سوت می زدند و سرو صدا می کردند و دوباره کف می زدند. گویی این سیاست کف زدن با خاتمی آمد و همچنان پایدار ماند. اصلا می توان گفت خاتمی همه را در کف گذاشت و رفت! چه می گویم؟ برگردیم به سالن همایش؛ وقتی داشتند برای شریعتی دست می زدند٬ دوست داشتم از آنها بپرسم واقعا چند تا از کتاب های او را خواندید؟ اصلا خود او نیز تصمیم به بازنگری جدی در کتاب هایش داشت ٬ ولی شما هنوز هم او را بدون اشتباه می دانید و در مقابل به تمسخر شهید مطهری می پردازید. از خدا که پنهان نیست از شما نیز چه پنهان که کمی هم دلم برای شریعتی سوخت.

 وقتی بطور کامل دکتر چمران و شهید بهشتی و رهبر را هو کردند٬ نوبت به پخش صدای حیاتی(گوینده ی خبر سیما) رسید؛ انا لله و انا الیه راجعون...  سالن در سکوت فرو رفت. پیش خودم گفتم خدا را شکر٬ اینبار حداقل حرمت آن پیر سفر کرده را نگه داشتند و با سکوت از کنارش عبور می کنند. هنوز حیاتی می گفت: روح بلند رهبر آزادگان جهان حضرت امام خمینی٬ به ملکوت اعلی پیوست. آنچنان سوت و کفی را تجربه کردم که گویی تمام آنچه تا به الان شنیده بودم برای گرم کردن دست هایشان بوده است تا در این صحنه٬ حسابی از امام قدردانی کنند. بعد از آن از تمام حوادث و چهره ها پریدند و به خاتمی رسیدند. و بعد از تصویر او دستاوردهای دوران او را نشان دادند. مثلا  دستاورد عظیم ۱۸ تیر و ...

انگار با دست هایشان گلویم را می فشردند و مدام سیلی به صورتم می زدند. حالا متوجه شدم که چرا انقدر مضطرب بودم. خیلی دوست داشتم با صدای بغض آلودم بلند داد بزنم که:

آی بی انصاف ها از امام چند سالی بیشتر نمی گذرد!

ادامه مطلب را در سکوت دل دنبال کنید.

نکات کنکوری:

۱- من تصمیم گرفتم کسانی رو که از دکتر حمایت می کنن رو بلینکم!

۲- از کسانی  که نمی رسم به وبلاگشون سر بزنم واقعا معذرت می خوام.

۳- مثل همیشه

یا علی

قطار ميرود

تو ميروي

تمام ايستگاه ميرود

و من چقدر ساده ام

خسته ام از آرزو ها ، آرزوهاي شعاري
شوق پرواز مجازي ، بال هاي استعاري

لحظه هاي کاغذي را ، روز و شب تکرار کردن
خاطرات بايگاني ، زندگي هاي اداري

آفتاب زرد و غمگين ، پله هاي رو به پايين
سقف هاي سرد و سنگين ، آسمان هاي اجاري

با نگاهي سر شکسته ، چشمهايي پينه بسته
خسته از درهاي بسته ، خسته از چشم انتظاري

صندلي هاي خميده ، ميزهاي صف کشيده
خنده هاي لب پريده ، گريه هاي اختياري

عصر جدول هاي خالي ، پارک هاي اين هوالي
پرسه هاي بي خيالي ، نيمکت هاي خماري

رو نوشت روزها را ، روي هم سنجاق کردن
شنبه هاي بي پناهي ، جمعه هاي بي قراري

عاقبت پرونده ام را ، با غبار آرزو ها
خاک خواهد بست روزي ، باد خواهد برد ، باري

روي ميز خالي من ، صفحه ي باز حوادث
در ستون تسليت ها ، نامي از ما يادگاري